“Sen git. İyiyim,” dedi Ava, Eşarp yüzünü kapattığı parmaklarının arkasından.
Ben de çıktım.
Louis elinde su bardağı, yüzüne dağlanmış bir endişeyle eve girmek
üzereydi. Belli ki neler olup bittiği hakkında en ufacık fikri dahi
yoktu ama Eşarp Şal yardımcı olmaya istekliydi. Burada rolü olmayan tek
kişi bendim anlaşılan.Louis’e sürtünerek geçip dışarı çıktım, masada hazır bekleyen öğle yemeğine baktım, ama Ferace Modelleri Ava dibimde böyle sinir buhranı geçirirken orada öyle tek başıma oturmak bir garip geldi. O yüzden elime bir sandviç alıp taş anıdara doğru yürümeye koyuldum. Bir de baktım sahile varmış ve bir kilometreden fazla yürümü şüm. Yemeğimi yerken dalgaları Kapıda ödeme tesettür seyretmek için bir kaya parçasının üstüne geçip oturdum. Ava’nın Şampiyon olduğunu öğrenmenin şokunu atlattıktan sonra anlamaya çalışıyordum, bu haber onu neden bu kadar sarsmıştı ki?
Arabada anlattığı hikâyenin üzerinden tekrar bir geçince fark ettim ki son elli yılını hep herkesi belli bir mesafede tutarak geçirmişti. Depo’dan tesettür münasip bir uzaklıkta oturuyor, Depo’da yaşamıyordu. Canı istediğinde yakınlarıyla buluşuyor, kaynaşıyor -orada bulunduğu zamanlarda temas halinde olmaktan keyif aldığı belliydi- ama evine, kendine ait hayatına da geri dönebiliyordu. Sessiz sakin bir varoluş sürdürmeye çalışıyordu -Fabrikadaki tesettür abiye hayatının tam aksine. Dram olmadan. Spot ışıkları olmadan. Onu 87 hayal kırıklığına uğratabilecek, sırtını yaslayacağı hiç kimse olmadan. Kendine yetiyordu.
http://www.modamerve.com
